Buscador



Leer una entrada al azar

sábado, 14 de julio de 2018

En la tumba de Rosalía

(Rosalía de Castro,  15 de julio de 1885)

Cogidas pidiendo de puerta en puerta
(que no heredé jardines ni huertas tengo)
¡sombra sin paz de nuestra musa muerta!
Aquí estas flores a traerte vengo.

Y al esparcirlas en la piedra fría
que un Resurrexit para abrirse aguarda,
siento casi el temor que sentiría
el ladrón que recela y se acobarda.

Como él, al presentarme con mi ofrenda,
la soledad en mi favor reclamo,
que si él teme que la guardia lo prenda,
temo yo que me censuren los que amo.

Manuel Curros Enríquez

Collidas a pedir de porta en porta
(que non herdei xardíns nin hortas teño)
¡Sombra sen paz da nosa Musa morta!
Aquí estas frores a traguerche veño.

I ó esparexelas sobre a pedra fría
que un Resurrexit pra crebarse agarda,
sinto cuase o temor que sentiría
o ladrón que recea e se acobarda.

Coma el, ao che deixar a miña ofrenda,
a soedade en miña axuda chamo,
que se el ten medo que a xustiza o prenda,
temo eu que me marmuren os que amo.

Tanto do noso tempo a xente esquiva,
as patrias glorias burla i escarnece:
¡Xeneración de mánceres cativa
que astra o pai que a enxendrara descoñece!

Que hoxe é pecado relembrar fazañas
porque impotentes para as facer nacemos
e cecais que gabar glorias estrañas
nos console das propias que perdemos.

O valor, o carácter, as ideas,
fala, costumes... son lendas douradas
¿De que cor serán ¡ai! as alleas
que nos fan ler a couces e pancadas?
..........................................................................
Mais dorme, Rosalía, mentres tanto
nas almas míngoa a fe i a duda medra
¡Quen sabe se deste recinto santo
non quedará mañá pedra con pedra!

¡Quen sabe se esta tumba, nese día,
chegará a ser tras bélicas empresas,
taboleiro de iankee mercería
ou pesebre de bestas xaponesas!

Entradas destacadas del mes

Entradas destacadas de año

Entradas más populares